Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ συγχωριανός μας Εὐάγγελος Σμυρνιώτης.


 
 Πλήρης ἡμερῶν ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ ἀγαπητός μας Εὐάγγελος Σμυρνιώτης.
Ὁ μακαριστός ἦτο υἱός τῶν μακαριστῶν Παναγιώτου καί Ἑλένης Σμυρνιώτη. Γόνος πολύτεκνης οἰκογένειας. Ἐνυμφεύθη τήν Δήμητρα Καρνέζη, θυγατέρα τοῦ Παναγιώτου καί τῆς Βασιλικῆς Καρνέζη μέ τήν ὁποία ἀπέκτησαν τρία παιδιά, τήν Παναγιώτα, τόν Κωνσταντῖνο καί τόν Παναγιώτη καί ἀξιώθηκε μέ τήν σύζυγό του νά χαροῦν τίς οἰκογένειες τῶν παιδιῶν τους καί τά ἐγγόνια τους.
Ἐργάστηκε σκληρά στή ζωή του γιά νά μεγαλώσῃ τά παιδιά του.
Ὁ μακαριστός ὑπηρέτησε ἐπί πολλά ἔτη ὡς Ἐπίτροπος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου Λουκᾶ καί ἐβοήθησε πολύ στό ἐνοριακό ἔργο, συνεργαζόμενος μέ τόν ἀείμνηστο Ἱερέα π. Γεώργιο Ρέκκα.
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά ψαλῆ τήν Πέμπτη 30. 6.2016 καί ὣρα 11:30π.μ. στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου Λουκᾶ.

Ὁ Θεός νά ἀναπαύῃ τόν μακαριστό Εὐάγγελο ἐν σκηναῖς Δικαίων καί νά χαρίζῃ στήν σύζυγό του καί στά ἐγγόνιά του τήν ἐξ’ ὕψους παρηγορία.

Ἐκοιμήθη ἡ συγχωριανή μας Κωνσταντίνα Γιαβρῆ (Καλατζῆ)





 Πλήρης ἡμερῶν (ὑπέρ τά 90 ἔτη) ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἡ συγχωριανή μας Κωνσταντίνα Γιαβρῆ, σύζυγος τοῦ μακαριστοῦ Λεωνίδα Γιαβρῆ καί θυγατέρα τῶν ἀειμνήστων Γεωργίου καί Νικολέτας Καλατζῆ.
      Ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐψάλη στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ τήν Δευτέρα 27. 6.2016 καί ἐν συνεχείᾳ ἔγινε ἡ ταφή στό κοιμητήριο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
 Ἡ μεταστάσα ἦταν ἁπλή καί εὐσεβής ψυχή πού ἔζησε ἐργαζομένη μέ τιμιότητα καί ἀξιοπρέπεια.

 Ὁ Θεός νά τήν ἀναπαύῃ.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Ἀνοιξιάτικες εἰκόνες ἀπό τοῦ Λουκᾶ...






Ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ συγχωριανός μας Νικόλαος Καλαντζῆς.



            Ἔφυγε αἰφνιδίως γιά τόν οὐρανό ὁ συγχωριανός μας Νικόλαος Καλαντζῆς.
 Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν Τετάρτη 22.6.2016. στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ.

 Συλλυπούμεθα τούς συγγενεῖς του καί εὐχόμεθα ὁ Θεός νά τόν ἀναπαύῃ.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

«Τό πρόβλημα στά Σχολεῖα δέν εἶναι ἡ προσευχή καί οἱ παρελάσεις κ. Φίλη».

   


Tοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου

    Μέ πόνο ψυχῆς καί ὡς Ἀρχιερεύς, ἀλλά καί ὡς Ἕλληνας πολίτης, ἤκουσα ὅσα εἶπε ὁ Ὑπουργός Παιδείας κ. Νικόλαος Φίλης, σέ συνέντευξή του σέ ραδιοφωνικό σταθμό, μεταξύ τῶν ἄλλων, γιά τό θέμα τῆς προσευχῆς στά Σχολεῖα καί τῶν παρελάσεων τῶν μαθητῶν.

    Λυποῦμαι βαθύτατα, διότι ὁ κ. Ὑπουργός ἀπό ὅτι φαίνεται ἀπό τά λεγόμενά του τοὐλάχιστον, ἐνοχλεῖται τόσο ἀπό τήν πρωϊνή προσευχή στά Σχολεῖα, ὅσο καί ἀπό τίς παρελάσεις κατά τίς ἐθνικές ἑορτές. Καί ἐπειδή δέν θά ἤθελε εὐθέως νά πῇ τίς ἀπόψεις του, προσπαθεῖ νά τίς περάσῃ μέ ἕνα πρωτότυπο καί ἰδιόμορφο τρόπο.

   Εἶπε χαρακτηριστικά ὁ κ. Ὑπουργός: «…Ἄν σέ ἕνα Σχολεῖο γίνεται προσευχή καί σέ ἄλλο ὄχι, καί τί ἔγινε; Θέλομε νά δοθῇ ἡ εὐθύνη, ἡ ἐμπιστοσύνη στούς ἐκπαιδευτικούς κάθε σχολείου νά ἀποφασίζουν γιά τό ζήτημα αὐτό. Δέν θέλομε νά ὑπάρχῃ εἰδικά μιά ἐκπορευόμενη γραμμή νά δεσμεύῃ ὅλο τόν κόσμο σέ τέτοια ζητήματα. Σέ θέματα δηλαδή ἐκπαιδευτικῆς καθημερινότητας, δίνομε τήν εὐκαιρία στόν Σύλλογο νά ἀποφασίζῃ γιά αὐτά τά ζητήματα…»

   Ἐρώτησις Δημοσιογράφου: «Αὐτό δέν εἶναι λίγο μεσοβέζικο;»

  Ἀπάντησις Ὑπουργοῦ: «Οὔτε μεσοβέζικο, οὔτε μή μεσοβέζικο. Εἶναι μιά ἀντίληψη γιά τή λειτουργία τοῦ Σχολείου. Στήν Ἑλλάδα τό Σχολεῖο εἶναι πολύ συγκεντρωτικό. Κάθε ἡμέρα ὑπογράφω τριακόσιες ὑπουργικές ἀποφάσεις, ἀπό ἐκδρομή πού πάει νά γίνῃ ἤ δέν πάει νά γίνῃ, μέχρι μετάθεση μέχρι ἄλλα ζητήματα, ἥσσονος προσπαθείας. Εἶμαι ἀναγκασμένος, νά τά ὑπογράφω ἐγώ. Ἔτσι δέν μπορεῖ νά λειτουργῇ τό Σχολεῖο. Ὅταν σέ ἕνα Σχολεῖο γίνεται προσευχή καί σέ ἄλλο δέν γίνεται καί τί ἔγινε, ποιό εἶναι τό πρόβλημα;…»

   Σέ ἄλλο σημεῖο καί στήν ἐρώτηση, πώς θά προχωρήσῃ τό θέμα αὐτό, ὁ Ὑπουργός εἶπε, ὅτι θά σταλοῦν ἐγκύκλιοι, ἐνῶ κατέληξε, ὅτι γιά θέματα ὅπως προσευχή, παρελάσεις κ.λ.π. θά ἀποφασίζῃ ὁ Σύλλογος Διδασκόντων, ὁ Σύλλογος Γονέων καί ἡ Τοπική Κοινωνία. Δέν θά ὑπάρχῃ κεντρική ἐκπορευόμενη γραμμή.

   Ἀκούοντας τά παραπάνω διερωτῶμαι, ἐάν ὁ κ. Ὑπουργός ἔχει συνειδητοποιήσῃ ποιά θά εἶναι τά ἀποτελέσματα τῆς ἐφαρμογῆς αὐτῶν τῶν ἀπόψεων στά Σχολεῖα, αὐτῆς τῆς «πρωτοτυπίας», ὣστε νά μήν ὑπάρχῃ συγκεκριμένη ὁδηγία ἀπό τό ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο καί νά κάνῃ ὁ καθένας, ὅ,τι θέλει. Φαντάζεσθε στό ἕνα Σχολεῖο νά γίνεται πρωινή προσευχή καί στό διπλανό ὄχι; Οἱ μαθητές τοῦ ἑνός Σχολείου νά παρελαύνουν καί τοῦ διπλανοῦ ὄχι; Ἀναλογίζεσθε, τί θά γίνῃ, ἐάν κάποιοι ἐκ τῶν Διδασκόντων, ἢ τῶν Γονέων ἢ ἀκόμη τῶν Μαθητῶν, θέλουν νά γίνεται προσευχή καί κάποιοι ἄλλοι ὄχι;

   Σέ τί βλάπτει ἄραγε ἡ πρωϊνή προσευχή τούς μαθητάς, ἐφόσον μάλιστα κάποιοι πού δέν θά ἤθελαν νά συμμετέχουν σέ αὐτή μποροῦν νά τό πράξουν;

    Θά ἔχωμε, δηλαδή, Σχολεῖα «περισσότερον εὐσεβῶν» καί «ὀλιγότερων εὐσεβῶν» καί Σχολεῖα μαθητῶν πού θά ἀγαποῦν τήν Ἑλλάδα καί ἐκείνων πού φαινομενικά δέν θά εἶναι φιλοπάτριδες;

    Ἀλήθεια, σέ τί φταίει ἡ παρέλαση καί οἱ ὃποιες ἐκδηλώσεις, πού γίνονται γιά τήν τιμή ὅλων ἐκείνων πού ἀγωνίστηκαν, ὣστε νά μποροῦμε ἐμεῖς ἐλεύθερα νά ἐκφράζομε τίς ὅποιες ἀπόψεις μας. (Γιά τό θέμα τῶν παρελάσεων θά ἀναφερθοῦμε σέ ἄλλο ἄρθρο μας, γιατί χρειάζεται πολλή κουβέντα)

    Δέν θά ἤθελα ποτέ νά πιστεύσω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός δέν εἶναι σέ θέση νά ἀντιληφθῇ βασικές ἀρχές μιᾶς κοινωνίας ἀνθρώπων καί βασικούς ὅρους μιᾶς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητος, ἢ ὃτι δέν σέβεται τήν πίστη καί τήν παράδοση ἑνός Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἒχει τήν δική του πνευματική καί πολιτιστική ταυτότητα.

    Εἰλικρινά, δέν φοβοῦμαι ὅτι θά πάθει κάτι ἡ πίστη μας, ἐάν κάποιοι δέν κάνουν προσευχή. Ἡ πίστη μας εἶναι ἀποκάλυψη Θεοῦ καί γιά αὐτό ὅποιος διαχρονικά τήν πολέμησε ἀπέτυχε παταγωδῶς καί ἔχασε ἤ καλύτερον ἐχάθη, γιά νά θυμηθοῦμε τόν στίχο πού ψάλλομε τό Πάσχα, γιά τούς πολεμίους τῆς ἀπό τό Θεό ἀποκεκαλυμμένης Ἀληθείας «Ὡς ἐκλείπει καπνός ἐκλιπέτωσαν, ὡς τήκεται κηρός ἀπό προσώπου πυρός»

   Πιστεύω ὅτι ὅσοι ἔχουν ἐμμονές, πάνω σέ θέματα πίστεως, πρέπει νά ἐντρυφήσουν λίγο στήν ἱστορία, ὥστε νά βροῦν καί νά μάθουν τό χρησμό τῆς Πυθίας στόν Ἰουλιανό τόν Παραβάτη «…Εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαί πέσε δαίδαλος αὐλά, οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην, οὐδέ παγᾶν λαλέουσαν. Ἀπέσβετο καί λάλον ὕδωρ».

   Δέν φοβούμεθα γιά τήν πίστη μας, διότι γνωρίζομε πολύ καλά, ὅτι ἐνῶ ἐπί αἰῶνες ἐδιώκετο, ἐν τούτοις μέσα ἀπό θυσίες καί φρικτά μαρτύρια ὄχι ἁπλῶς διετηρήθη, ἀλλά λαμπροτέρα κατέστη.

   Γιά ἄλλο ἀνησυχοῦμε. Γιά τήν ἰσοπέδωση τῶν πάντων στή χώρα μας. Γιά τό διχαστικό σχέδιο ἀνησυχοῦμε, τό ὁποῖο ἐπιχειρεῖται νά περάσῃ στά Σχολεῖα μας. Εἶναι ἡ χειροτέρα ὑπηρεσία πού θά μποροῦσε νά προσφερθῇ, αὐτή τήν συγκεκριμένη στιγμή στόν τόπο μας.

   Ὁ Λαός μας σήμερα, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἑνότητα καί ὄχι ἀπό διασπαστικές κινήσεις καί διχασμούς. Ἐάν προσέξῃ ὁ κ. Ὑπουργός, θά μπορέσῃ νά προσφέρῃ στήν Πατρίδα μας καλές ὑπηρεσίες. Ἄν ὅμως θυσιάσῃ τήν ἀλήθεια καί τό συμφέρον τῆς Παιδείας στόν βωμό τῶν ἰδεολογικῶν ἀγκυλώσεων, τότε θά καταστῇ ἐπικίνδυνος καί θά μείνη στήν Ἱστορία ὡς καταστροφεύς.

   Ἔχομε δι’ ἐλπίδος ὅτι θά ὑπάρξῃ σύνεσις ὡς πρός τήν λῆψιν κάθε ἀποφάσεως, ἀπό τό ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο. Καί ἄν, ὅπερ ἀπευχόμεθα, δέν ὑπάρξει κάτι τέτοιο, τότε πρέπει νά μιλήσουν ἐν πνεύματι ἑνότητος προασπιζόμενοι τό συμφέρον τῶν παιδιῶν μας καί τῆς κοινωνίας μας, οἱ ἴδιοι οἱ Ἐκπαιδευτικοί , οἱ ἴδιοι οἱ Γονεῖς καί οἱ ἴδιοι οἱ Μαθητές.

   Ἀρκετά αὐτός ὁ Λαός ἐβίωσε στό πετσί του τόν διχασμό καί ἀρκετά θύματα θρηνήσαμε σέ ἄλλες ἐποχές ἐξαιτίας τέτοιων καταστάσεων.

   Τό πρόβλημα τῆς Παιδείας δέν εἶναι ἡ προσευχή καί οἱ παρελάσεις. Εἶναι τά ἐκπαιδευτικά προγράμματα, ἡ ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων πού ἀπασχολοῦν τούς Ἐκπαιδευτικούς, ὣστε νά ἐπιτελοῦν ἀπρόσκοπτα τό ἒργο τους. Τά ἐκπαιδευτικά σεμινάρια, ἡ οἰκείωση τοῦ μαθητῆ μέ ἓνα σχολικό περιβάλλον πού θά τόν ἀναπαύῃ, ὁ σεβασμός τοῦ μαθητῆ πρός τό Σχολεῖο καί τόσα ἂλλα.

   Ἂς σκύψουν λοιπόν πάνω στά σοβαρά προβλήματα τῆς παιδείας καί ἂς μή παραπλανοῦν, οἱ ἁρμόδιοι, τόν Λαό, μέ σκοπό ἀποφύγουν τά φλέγοντα ζητήματα, πού ἀπασχολοῦν τόν τόσο εὐαίσθητο αὐτό χῶρο.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

" Ἡ ἐκ τῆς Δύσεως ἀλλοτρίωση" Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.




Εἶναι μεγάλη ἡ διαφορά ἀνάμεσα στήν Ἀνατολή καί τήν Δύση. Δέν μιλῶ γεωγραφικά, ἀλλά πνευματικά καί πολιτιστικά.
            Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί ἔκφραση ζωῆς ἔχει ἄλλη πορεία καί ἄλλη προοπτική ἀπό ἐκείνη τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία ἀλλοτριώθηκε μέσα ἀπό τόν σχολαστικισμό καί νομικισμό, τήν ἀπολυτοποίηση τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς καί τήν πλήρη ἐκκοσμίκευση.
            Ἀποστασιοποιήθηκε ἡ Δύση ἀπό τό πνεῦμα τῆς Ἀποκάλυψης καί ἀπεσχίσθη ἀπό τή Μία καί Ἁγία πίστη μέ τά φρικτά ἀποτελέσματα τά ὁποῖα ἐπηρέασαν τήν πορεία της, ὄχι μόνο τήν πνευματική, ἀλλά καί τήν γενικώτερη.
 Σέ αὐτό τό πνεῦμα ἀντιτάχθηκε ἡ Ὀρθοδοξία μέ πρώτη τήν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία παρέμεινε στίς σταθερές βάσεις τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητος, ἔχουσα τήν συνείδηση ὅτι κέντρο τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Σαρκωθείς Λόγος τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ αὐτοθεοποιημένος ἄνθρωπος. Οὐσιαστικά ἀντιτάχθηκε στήν εἰδωλοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι καταστροφική γιά τήν προσωπική του πορεία καί γιά τήν κοινωνία ὁλόκληρη.
            Διετήρησε ἡ Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας τήν λειτουργική ζωή, τήν φιλοκαλική παράδοση, τήν κοινωνία τῶν προσώπων, τήν συνοχή τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ μέσα ἀπό τήν πνευματικότητα, ἡ ὁποία ἐμπνέει τήν ζωή ὁλόκληρη.
 Γι’ αὐτό καί ἄντεξε σκλαβιές καί διώξεις, ἰκριώματα καί σταυρούς, διωγμούς καί κατατρεγμούς καί ἐξῆλθε εἰς ἀναψυχήν.
 Ὅμως τά τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται δυστυχῶς μιά ἀλλαγή στόν τρόπο τῆς ζωῆς μας, ἡ ὁποία ὀφείλεται στόν ἐπηρεασμό μας ἀπό τήν λεγομένη δυτική κουλτούρα, ἡ ὁποία φαίνεται νά ἒχῃ διαποτίσῃ καί τίς πλέον ἁπλές πτυχές τῆς ζωῆς μας.
            Αὐτό τό βλέπομε στόν τρόπο πού συμπεριφόμαστε, πού τρῶμε, πού μιλᾶμε, πού σκεπτόμαστε, πού γιορτάζομε, πού διασκεδάζομε.
 Διελύθη, λ.χ. ἡ συνοχή τῆς οἰκογένειας, ἀπομειώθηκε   ἡ μυστηριακή ζωή, ὅπως βιώνεται μέσα ἀπό τά Ἱερά Μυστήρια, εἴτε τῆς Θείας Εὐχαστίας, εἴτε τοῦ Βαπτίσματος, εἴτε τοῦ Γάμου κ.λ.π.
 Ὅλα ἔχουν κοσμικό χαρακτῆρα καί δίδουν τήν αἴσθηση ἁπλῶς μιᾶς «κοινωνικῆς» τελετῆς ἤ «κοινωνικῆς» ὑποχρέωσης, ἡ ὁποία  δέν ἔχει πνευματικές προεκτάσεις. Τό κάθε τί περνάει χωρίς νά μᾶς ἀγγίζῃ.
            Αὐτό φάνηκε πρίν ἀπό τό δικό μας χῶρο στήν λεγομένη διασπορά, στήν Ἀμερική, Εὐρώπη καί σέ ὃλο τόν λεγόμενο Δυτικό κόσμο.
 Θά ἀναφερθούμε σέ κάποια θέματα γενικῶς στό παρόν ἄρθρο, ἐνῶ προσεχῶς θά μιλήσωμε λεπτομερέστερα καί εἰδικώτερα ἐπ’ αὐτῶν τῶν ζητημάτων.
            Ἔρχονται νέοι γονεῖς νά βαπτίσουν τά παιδιά τους καί χαιρόμεθα, διότι ἐπιθυμοῦν νά εἰσέλθουν τά τέκνα τους στό Σῶμα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.
 Τό πρῶτο πού βλέπομε εἶναι ὅτι δέν δίδεται βάση στό Μυστήριο, ἀλλά στούς ἐξωτερικούς στολισμούς μέ μπαλόνια κ.λ.π., τά ὁποῖα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας. Δέν ἐνδιαφέρει τό ὅτι τό Μυστήριο τελεῖται στόν Ἱερό Ναό, ἀλλά οἱ περισσότεροι ψάχνουν νά βροῦν ρομαντικές τοποθεσίες, ὃπου θά ὑπάρχη κάποιο ἐξωκκλήσι, ὥστε νά ἔχουν οἱ καλεσμένοι θέα. Θά σημειώσω ἀκόμη ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν νά βάζουν δύο καί τρία ὀνόματα στά παιδιά τούς κατά δυτικόν ἐπηρεασμόν.
 Τά ἴδια καί χειρότερα συμβαίνουν καί κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, ὅπου οἱ νεόνυμφοι ψάχνουν γιά Ναό μέ προαύλιο πού θά ἔχῃ γκαζόν γιά νά βγάλουν φωτογραφίες ἤ θέλουν νά τελεσθῇ τό Μυστήριο ἔξω ἀπό τόν Ναό κ.ο.κ.
            Ἀλλά καί κατά τήν ὥρα τῆς ἐξόδου τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ κόσμου τούτου διαπιστώνομε τήν ὕπαρξη ἑνός ψυχροῦ κλίματος καί μιᾶς παγερῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ φαινομένου, πού παραπέμπει σέ πλήρη ἀδιαφορία ἤ καί ἀπαξίωση αὐτῆς ταύτης τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Χάθηκε ἡ πηγαία ἔκφραση τῶν συναισθημάτων καί ντρεπόμαστε νά κλάψωμε γιά τόν πρόσκαιρο ἀποχωρισμό μέ τά ἀγαπημένα μας πρόσωπα, πάντοτε βέβαια σύμφωνα μέ τό Παύλειον λόγιον: «μή λυπεῖσθε ὣσπερ οἱ λοιποί, οἱ μή ἒχοντες ἐλπίδα...»
           

Ἁπλή ἀναφορά θά κάνωμε στή μουσική, στή διασκέδαση, στόν τρόπο ντυσίματος κ.λ.π.
Θά μπορούσαμε νά ἀναφέρωμε καί πολλά ἄλλα ἀκόμη, ὅμως θεωροῦμε ὅτι μέσα ἀπ’ ὅσα ἐθίξαμε παραπάνω διαφαίνεται ἡ ἀλλοίωση τῶν ἠθῶν καί τῆς ὅλης ζωῆς καί πορείας μας.
            Στή Δύση, δυστυχῶς, ὑπάρχει τελείως διαφορετική προσέγγιση τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, μέσα ἀπό ἐξωτερικές καταστάσεις, φανφάρες, παράξενες μεταρρυθμίσεις οἱ ὁποῖες οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μέ αὐτό πού εἶναι πραγματικά ὁ ἄνθρωπος.
            Στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή, στήν Ὀρθοδοξία, μιλᾶμε γιά μέθεξη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ στήν Θεία Λατρεία, ὄχι μέσα ἀπό ἐξωτερικές καταστάσεις καί φαινόμενα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν προσευχή, τήν νηπτική θεωρία, τήν κάθαρση τῆς καρδίας καί τόν φωτισμό τοῦ νοός. Δέν μιλᾶμε γιά ἐξωτερικούς τύπους, ἀλλά γιά ἐσωτερική ἀλλοίωση καί ἔλλαμψη τοῦ Ἀκτίστου Φωτός.
            Πότε ἄραγε θά κατανοήσωμε αὐτή τήν ἀλήθεια, ὣστε νά μή  παρασυρώμεθα ἀπό τό πλάνο δυτικό πνεῦμα, τό ὁποῖο ἀλλοτριώνει τήν καρδιά καί κουράζει τόν ὅλο ἄνθρωπο;

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Πέτρε καί Ἀγγελική νά ζήσετε!





          Μέσα σέ κλῖμα χαρᾶς ἐτελέσθη τό Μυστήριο τοῦ Γάμου τοῦ Πέτρου Σταυρόπουλου (υἱοῦ τοῦ μακαριστοῦ Σπύρου Σταυροπούλου, ὁ ὁποῖος ἒφυγε γιά τόν οὐρανό πέρυσι, ἀνήμερα τῆς Ἀναλήψεως, κατά τήν ὣρα τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῆς ἀγαπητῆς μας συζύγου του Εὐαγγελίας), μετά τῆς ἐκλεκτῆς καί ἀγαπημένης του Ἀγγελικῆς Σωτηροπούλου.
          Τό Μυστήριο ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Παντελεήμονος Τριπόλεως, τό Σάββατο 4 Ἰουνίου 2016.
          Εὐχόμεθα στούς νεονύμφους ζωή εὐτυχισμένη καί εὐλογημένη.





Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Λουκαΐτες πού ἀναπαύονται στό ἐξωτερικό...

  Mιά ἀπλή πλάκα, ἓνα λουλούδι καί λίγο θυμίαμα στόν τόπο ὃπου ἀναπαύονται Λουκαΐτες στό Λος Ἂνζτελες.
   Οἱ φωτογραφίες αὐτές δημοσιεύθηκαν μέ τήν συμπλήρωση 16 ἐτῶν ἀπό τήν κοίμηση τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Λε, 29 Μαΐου 2000- 29 Μαΐου 2016, ὁ ὁποῖος ἦτο γαμβρός τοῦ Πολυβίου καί τῆς Χριστίνας Μαντᾶ.
    Ὁ Θεός ἂς τούς ἀναπαύῃ.



Χριστίνα Πολυβίου Μαντᾶ 1910-1997


Πολύβιος Κωνσταντίνου Μαντᾶς 1909-1995

Γεώργιος Λες 9 Νοεμβρίου 1938- 29 Μαΐου 2000


 Γεώργιος Λες


Χριστίνα Μαντᾶ

Πολύβιος Μαντᾶς