Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2021

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΛΟΥΚΑΪΤΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 120 ΧΡΟΝΙΑ.

 


          Πρίν 120 χρόνια ἓνας ἀπόδημος Λουκαΐτης, ἀπό τήν Ἀμερική ἀπό τήν πολιτεία τῆς UTAH, γράφει στόν Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Βαρσῶν, στόν φημισμένο τότε γιά τόν ἐνάρετο βίο του, π. Ἰωσήφ Κολλιόπουλο.

          Τό γράμμα τό ἀποστέλλει, ὁ ἀείμνηστος Σπῦρος Σμυρνιώτης, γυιός τοῦ Θεοδώρου Σμυρνιώτη ἀπό τοῦ Λουκᾶ, τοῦ ὁποίου ὁ θεῖος μοναχός Πανάρετος (κατά κόσμον Παναγῆς Σμυρνιώτης), ἀδελφός τοῦ Θεοδώρου Σμυρνιώτη, ἐμόναζε στή Μονή Βαρσῶν.

          Τό γράμμα εἶναι τό παρακάτω.

    •  



          Μεταφέρομε τά γράμματα, ὃπως ἒχουν ἀνορθόγραφα γιατί ὁ ἀποστολέας δέν γνωρίζει, ὃπως λέγει ὁ ἲδιος, γράμματα καί στή συνέχεια παραθέτομε τήν ἐπιστολή ὀρθογραφημένη γιά τήν διευκόλυνση τοῦ ἀναγνώστη.

         


 


 

          Τό κείμενο  ὀρθογραφημένο.

 

          Τί λόγον θά ἀποδώσωμεν

          ἡμεῖς τήν ὣραν τῆς κρίσεως

          ὃπου ὁ οὐρανός θά τρέμῃ,

          ἡ γῆ θά σείεται; Τί κάνωμε τότε;

          Πρέπει νά εἲμεθα ἓτοιμοι καί προέτοιμοι μιά καί δυό καί τρεῖς καί 10 (φορές).

          Μήν ἀμελοῦμεν τόν καιρόν μας,

          διότι παρέρχεται καί δέν τό καταλαβαίνομε.

          Ἡ Πατρίς εἶναι γλυκειά, διότι γνωρίζεις ὃλα τά πάντα τοῦ ἒτους. Πότε θά ἀναχωρήσω ἀπό ἐδῶ; Πάτερ ἡμεῖς εἲμεθα ἂγριοι ἐδῶ πέρα. Νά μέ συγχωρῇς διότι ἐγώ δέν γνωρίζω καλῶς γράμματα.

          Τούς ἀσπασμούς μου εἰς τόν Πάτερ Κωνστάντιον καί Ναθαναήλ καί θεῖον μου Πανάρετον.

          Σοῦ ἀσπάζομαι τήν δεξιάν καί τήν ἁγιωσύνην σου.

          Σπῦρος Θεοδώρου Σμυρνιώτης. Λουκα¨τάκι, τοῦ Θεοδωρῆ Σμυρνιώτη.

          Ἡ σύστασίς μου αὐτή

          Spiros Smirniotiw

          PD BOY 246

          Ogdin Utuh

 

          Τά δέοντα εἰς τούς Πατέρες

          Εἰς τόν πάτερ Δαμασκηνόν καί Νικόδημον,

          Σίλβεστρον καί Ἀβέρκιον καί λοιπούς ἂλλους

          Μένω ἲδιος (δηλ. δικός σας)

          (Ἀναμένω) ἀπάντησίν σου χωρίς ἂλλο

          Spiros Smirniotiw

          PD BOY 246

          Ogdin Utuh

 

 

Παρατηρήσεις

          Στό γράμμα αὐτό διαπιστώνομε τά ἑξῆς:

1)          Τήν βαθειά εὐσέβεια τοῦ μακαριστοῦ Σπύρου Σμυρνιώτη

2)          Τήν βαθειά αἲσθηση, ὃτι πρέπει νά ἀξιοποιοῦμε τόν χρόνο τῆς ζωῆς μας γιά τήν σωτηρία μας καί νά μετανοοῦμε

3)          Τήν νοσταλγία τῆς Πατρίδος, ἡ ὁποία εἶναι, ὃπως λέγει, τόσο γλυκειά.

4)          Τό ὃτι στήν ξενητειά ζοῦσαν ὡς ἂγριοι, χωρίς νά γνωρίζουν ἡμέρα καί νύχτα καί τίς γιορτές τοῦ χρόνου.

5)          Τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό πρός τόν πνευματικό του πατέρα, Ἡγούμενο Ἰωσήφ καί τούς ἂλλους πατέρας τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Βαρσῶν, εὑρισκομένης πλησίον τῆς γενετείρας του, Λουκᾶ Μαντινείας καί βεβαίως εἰς τόν θεῖον του Μοναχόν Πανάρετον. (Ὁ Πανάρετος ἦτο Μοναχός εὐλαβέστατος, ὡς διηγεῖτο ὁ ἀείμνηστος π. Ἰωσήφ Μάντης, ἀλλά καί οἱ παλαιότεροι Λουκαΐτες. Εὑρισκόμενος εἰς Λουκᾶ διά ὑπόθεσιν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ἐκοιμήθη ἐκεῖ αἰφνιδίως καί τόν μετέφεραν κεκοιμημένον στό Μοναστήρι διά τήν κηδείαν, πλῆθος Λουκαϊτῶν, κρατώντας τό νεκροκρέββατο, στά χέρια κλαίοντες διά τήν κοίμησή του. (Θρηνολογοῦσαν ὃλοι, διηγεῖτο ὁ π. Ἰωσήφ Μάντης, ὁ ὁποῖος νέος εἰς τήν ἡλικίαν δόκιμος στήν Ἱερά Μονή ἐνεθυμεῖτο τό περιστατικό).

6)          Ὃτι ἀναμένει ὁπωσδήποτε ἀπάντηση, ὃπερ σημαίνει ὃτι ἐπιθυμοῦσε, ὁπωσδήποτε, τόν πνευματικό σύνδεσμο μέ τό Μοναστήρι.

          Πόσο ὡραῖα ὂντως διδάγματα καί μάλιστα ἀπό ἓνα χωριατόπαιδο, ἀγράμματο μετανάστη, ὁ ὁποῖος δυστυχῶς ἐξ’ ὃσων γνωρίζομε, ἐτελειώθη στήν βαρειά καί ἐπώδυνη ξενητειά, ὃπως καί τόσοι ἂλλοι συγχωριανοί μας καί λοιποί Ἓλληνες.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΝΙΚΟΛΑΕ.



          Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στίς 20 Ἰανουαρίου ἐ.ἒ ὁ Νικόλαος Βασιλείου Παπαδόπουλος σέ ἡλικία 72 ἐτῶν.

          Ἦτο γυιός τῶν συγχωριανῶν μας, ἀειμνήστων Βασιλείου Παπαδοπούλου καί Βασιλικῆς (τό γένος Νικολάου Γιαννακάκη).

          Ὁ Νικόλαος, μεγάλωσε καί ἐργάστηκε στήν Ἀθήνα, ὃπου ἐγκαταστάθηκαν οἱ γονεῖς του γιά λόγους βιοποριστικούς, ξενητεύτηκε γιά κάποια χρόνια στήν Ἀμερική, ὃπου ζεῖ ὁ ἀδελφός του Γεώργιος μέ τήν οἰκογένειά του καί τά τελευταῖα χρόνια ἐργάστηκε στήν Κέρκυρα.

          Ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία ἐψάλη στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ στίς 22.1.2021, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, πρώτου ἐξαδέλφου τοῦ μεταστάντος, στόν τάφο τῶν γονέων.

          Ὁ μακαριστός Νικόλαος ἦτο ἂνθρωπος ἁπλός, τίμιος καί ἀνεξίκακος.

          Ὁ Θεός νά τόν ἀναπαύῃ στήν αἰώνια βασιλεία Του.

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

 


ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 


 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

           

            Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

 

          Ἓνα ἀκόμη ἒτος πέρασε ἀπό τήν ζωή μας καί ἢδη ἀνατέλλει-ἀνέτειλε ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος Κυρίου, ὃπως λέγομε στήν Ἐκκλησιαστική γλῶσσα.

          Τό παρελθόν ἒτος, ἦτο κατά κοινήν ὁμολογίαν, ἒτος δύσκολο , θά ἠδυνάμεθα δέ νά εἲπωμεν, ἐπώδυνον, ἀφοῦ κοντά στά ἂλλα, ἦλθε νά προστεθῇ καί ἡ λοιμική νόσος, τοῦ λεγομένου νέου κορωνοϊοῦ, ἡ ὁποία ἐβασάνισε καί βασανίζει, τόσο τήν πατρίδα μας, ὃσο καί  τόν κόσμον ὃλο.

          Ἓνας ἀόρατος ἰός ἀνεστάτωσε τήν γῆν ἃπασα καί κατέδειξε, πόσον ἀδύναμον ὂν εἶναι ὁ ἂνθρωπος.

          Κατά τό παρελθόν ἒτος μᾶς ἐδόθη κατά μοναδικό καί ἰδιαίτερο τρόπο ἡ εὐκαιρία νά ἀναθεωρήσωμε πολλά ἀπό τά θέματα τῆς ζωῆς μας, τά ὁποῖα μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα καί αὐτονόητα. Νά κατανοήσωμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ , ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέσα ἀπό τά δῶρα Του, τήν ζωή, τήν ὑγιεία, τήν κοινωνικότητα, τήν ἐλευθερία. Νά διαπιστώσωμε ἀκόμη, ὃτι δέν εἲμαστε ἂτρωτοι καί παντοδύναμοι καί ὡς ἐκ τούτου πρέπει νά ταπεινωθοῦμε ἐκζητοῦντες τό μέγα ἒλεος τοῦ Κυρίου, μέσα ἀπό τήν θερμή καί ἐκ βάθους καρδίας προσευχή καί τήν μετάνοια. Ναί, ἀδελφοί μου, τήν μετάνοια, διότι ἐμακρύνθημεν ἀπό τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, ἐθεοποιήσαμε τόν ἑαυτό μας καί τήν ὓλη καί ἐλησμονήσαμε τόν Θεό. Ἲσχυσε δυστυχῶς, ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀναφέρεται στήν Ἁγία Γραφή γιά τόν παλαιόν Ἰσραήλ. «Ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη καί ἐγκατέλειπε τόν Θεόν τόν ποιήσαντα αυτόν, καί ἀπέστη ἀπό Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ…(Δευτερον, 32,15)     

          Ἦλθε, λοιπόν, ὡς παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ, ἡ συγκεκριμένη δοκιμασία, ὣστε νά ἀλλάξωμε τρόπο ζωῆς, ὡς πρός τήν σχέση μας μέ τόν Θεό, μέ τόν συνάνθρωπό μας, ἀλλά καί μέ τόν ἲδιο τόν ἑαυτό μας.

          Κρατώντας,  ὃσα θετικά, μέσα ἀπό τίς ὀδυνηρές ἐμπειρίες τοῦ περασμένου ἒτους, εἰσερχόμεθα στόν καινούργιο χρόνο μέ βεβαίαν τήν κατά Θεόν ἐλπίδα, ὃτι Ἐκεῖνος, ὁ Κύριος μας δηλαδή, θά ἐλεήσῃ καί θά εὐδοκήσῃ, ὣστε νά ἐξέλθωμε ἐκ τῆς ὀδυνηρᾶς καταστάσεως, ἡ ὁποία προῆλθε ἓνεκα τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν.

          Ὃπως καί κατά τήν παρελθοῦσα μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἲπαμε, ἒτσι καί τώρα ἐπαναλαμβάνομε ὃτι ἡ κραυγή τῆς ψυχῆς μας, ὁ πόθος γιά λύτρωση, ὁ στεναγμός καί τά δάκρυα τῆς μετανοίας μας, ἢδη ἒφθασαν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, μεταφερόμενα ἀπό τήν Παραμυθία τῶν ἀνθρώπων, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο δηλαδή, τόν Ἃγιον Ἀπόστολον Ἀνδρέα καί ὃλους τούς Ἁγίους μας.

          •Ὃμως ἐκτός ἀπό τήν λεγομένη πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, τήν Πατρίδα μας ἀπησχόλησαν καί κατά τό παρελθόν ἒτος οἱ προκλήσεις τῶν ἐξ’ ἀνατολῶν γειτόνων μας, οἱ ὁποῖοι πάντοτε παρέχουν πράγματα στήν Ἑλλάδα. Ἀπό αἰώνων, ὃμως, ἀντιμετωπίσαμε  μέ ἀκράδαντη πίστη στόν Θεό καί μέ φιλοπατρία μεγίστη, ἀλλά καί μέ τήν μεταξύ μας ἑνότητα, τήν βάρβαρη αὐτή καί προκλητική συμπεριφορά. Τό ἒτος 2020 σημαδεύτηκε ἀπό τήν ὑβριστική γιά τήν Ὀρθοδοξία, τόν Χριστιανισμό γενικώτερα καί τόν πολιτισμό, ἀπόφαση τῆς Τουρκίας νά μετατρέψῃ σέ τζαμί τόν Ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στήν Κωνσταντινούπολη, τό ἱερόν αὐτό παλλάδιο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί τήν ξακουστή Μονή τῆς Χώρας. Γιά μιά ἀκόμη φορά ἡ Τουρκία ἒδειξε τό πραγματικό της πρόσωπο.

          •Κατά τό ἒτος 2021, συμπληρώνονται 200 χρόνια, ἀπό τήν ἒκρηξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ Τουρκικοῦ ζυγοῦ.

          Καλούμεθα, ἃπαντες, οἱ Ἓλληνες, κατά τόν ἑορτασμό αὐτῆς τῆς ἐπετείου, νά σκύψωμε μέ εὐλάβεια πάνω ἀπό τά Κόκκαλα τῶν προγόνων μας τά ἱερά καί τιμῶντες τίς θυσίες τῶν ἡρώων καί μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι προσεφέρθησαν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος, νά τούς ὑποσχεθοῦμε ὃτι θά κρατήσωμε τήν ἱερά παρακαταθήκη πού μᾶς παρέδωσαν καί θά παραδώσωμε ἀναμμένη τήν λαμπάδα στούς ἐπιγενομένους, ὣστε ἡ Πατρίδα μας νά συνεχίσῃ νά ἀναπνέῃ τόν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας καί νά τυγχάνῃ σεβασμοῦ, ὃπως τῆς ἀξίζει, ἀπό ἡμετέρους καί ξένους.

          Ἡ τιμή στούς ἡρωϊκούς προγόνους μας, πού ἑνωμένοι, ἀντιμετώπισαν τήν σκληρή, βάρβαρη καί ἀπάνθρωπη τυραννία τετρακοσίων (400) ἐτῶν καί γιά τίς βόρειες περιοχές τῆς Ἑλλάδος καί ἂλλες, πεντακοσίων (500), εἶναι χρέος καί ὀφειλή μεγίστη πρός αὐτούς καί μάθημα καί παράδειγμα γιά μᾶς καί τούς μετά ταῦτα.

          Οἱ δυνάμεις πού ἐνεψύχωσαν τόν Λαό μας, ὣστε νά ἀγωνισθῇ καί νά νικήσῃ ἦταν ἡ ἀκράδαντη πίστη στόν Ἀληθινό Θεό καί ἡ ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα.

          Μέ αὐτά τά ἐφόδια καί μέ ἑνότητα μεταξύ τους οἱ Ἓλληνες, ἐμεγαλούργησαν. Εἶναι καιρός λοιπόν, νά συνειδητοποιήσωμε ποιό εἶναι τό ἐφαλτήριο γιά τήν νίκη, τήν πρόοδο, τήν τιμή καί τήν δόξα.

          Ὃλοι μας μιλοῦμε γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα, δηλαδή γιά τήν ἡμέρα μετά τίς πολλές δυσκολίες πού περάσαμε καί περνᾶμε, ἓνεκα τῶν προαναφερθεισῶν καταστάστεων, τῶν δυσχερειῶν ἐπίσης στήν οἰκονομία καί σέ ἂλλες πτυχές τῆς πνευματικῆς  καί κοινωνικῆς μας ζωῆς.

          Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἒξοδο ἀπό τίς πολλές μας ταλαιπωρίες, εἶναι νά κατανοήσωμε τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας καί τήν παντοδυναμία  καί τό ἂπειρον ἒλεος τοῦ Θεοῦ.

          Νά ἀξιοποιήσωμε τήν ἐμπειρία μέσα ἀπό τίς περιπέτειες τῆς ζωῆς μας καί τῆς κοινωνίας μας, νά ἀτενίσωμε μέ προσευχητική διάθεση καί ἀπόφαση μετανοίας πρός τόν οὐρανό καί νά εὐχαριστήσωμε τόν Θεό γιά τήν βοήθειά Του μέσα ἀπό τήν Ἐπιστήμη, ἡ ὁποία εἶναι δῶρο  τοῦ Θεοῦ.

          Ἐπίσης, νά βιώσωμε βαθειά τήν ἒννοια καί τήν οὐσία τῆς ἐλευθερίας πού μᾶς χάρισε Ἐκεῖνος μέσῳ τῶν ἀγώνων τῶν ἡρώων καί μαρτύρων προγόνων μας καί νά προχωρήσωμε μέ ἀκράδαντη πίστη στόν Θεό, ἑνότητα καί ὁμοψυχία, στό μέλλον.

          Τό χρωστᾶμε στούς ἐνδόξους προγόνους μας, σέ μᾶς τούς ἲδιους, στά παιδιά μας.

          «Εἲμαστε λαός μέ παλληκαρίσια ψυχή πού κράτησε τά βαθειά κοιτάσματα τῆς μνήμης του σέ καιρούς ἀκμῆς καί σέ αἰῶνες διωγμῶν καί ἂδειων λόγων. Τώρα πού  ὁ τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει νά θέλῃ νά μᾶς κάνῃ τροφίμους ἑνός οίκουμενικοῦ πανδοχείου, θά τίς ἀπαρνηθοῦμε ἆρα γε αὐτές τίς μνῆμες; Δέν γυρεύω μήτε τό σταμάτημα, μήτε τό γύρισμα πρός τά πίσω. Γυρεύω τόν νοῦ, τήν εὐαισθησία καί τό κουράγιο τῶν ἀνθρώπων νά προχωροῦν ἐμπρός».(Σεφέρης)

          Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ καί σᾶς εὒχομαι αἲσιον, εὐτυχισμένο καί εὐλογημένον ἀπό τόν Θεό τό νέον Ἒτος.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

 Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 

Δ/νσις:  Βότση 34, Τ.Θ.3155,Τ.Κ.26221,Πάτραι

Τηλ.:  2610.320.602 - fax: 2610.279.533

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2020

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΥΡΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ!

 Την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020 έφυγε από τη ζωή η Κωστοπούλου Καλλιόπη σύζυγος του Αντωνίου Κωστόπουλου.



Η Καλλιόπη Κωστοπούλου ζούσε στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, δεν ήταν από τον Λουκά Αρκαδίας αλλά αγαπούσε το χωριό του συζύγου της σαν να ήταν το δικό της χωριό. Αγαπούσε τους ανθρώπους του, τους συγγενείς και τα ανίψια.  Τα αγκάλιασε όλα σαν να ήταν δικά της παιδιά, ιδιαίτερα όμως την ανιψιά της Κωνσταντίνα Κωνσταντοπούλου, την οποία πήρε κοντά της  στην Μακεδονία, από την Ε΄ δημοτικού και την μεγάλωσε σαν κόρη της έως τα 18 της χρόνια.

Άφησε πίσω της τα πολυαγαπημένα της παιδιά, τον Αναστάσιο και τη Θεοφανή , τις δύο εγγονές τη Χριστίνα και την Καλλιόπη, καθώς και τη νύφη της Σεβαστή, τους οποίους λάτρευε. 

Ήταν μια γυναίκα  καλοπροαίρετη, θετική,  πάντα με το χαμόγελο τον καλό λόγο για όλους. Συνοδοιπόρος και φύλακας άγγελος των παιδιών της ως την τελευταία της πνοή. Και όπως συγκινητικά έγραψε ο γιός της Αναστάσιος σε μια ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανέφερε με πόνο ψυχής το εξής: ¨Δεν ήσουν μάνα μου εσύ ένας απλός αριθμός, ήσουν ο συνοδοιπόρος μας στη ζωή. Βλέπαμε τα βήματα σου, δίπλα στα δικά μας και όταν δεν τα βλέπαμε νομίζαμε ότι μας άφησες, όμως εσύ μας είχες σηκώσει στην αγκαλιά σου, για να πάμε παρακάτω στη ζωή μας¨.

Προσπαθούσε πάντα να ισορροπεί τις καταστάσεις ακόμη και στις πιο δύσκολές στιγμές της ζωής και όλοι ζητούσαν την άποψή της στις δυσκολίες της ζωής. Σε κανέναν δεν αρνήθηκε ποτέ να τον ακούσει και να του μιλήσει. Η πόρτα του σπιτιού της ήταν πάντα ανοικτή για όλους, όλα τα χρόνια.

Η είδηση του θανάτου της, λόγω του κορωνοϊού, σκόρπισε τη θλίψη στον τόπο που ζούσε αλλά και στον Λουκά.

 Έφυγε από κοντά μας ήσυχα, με ταπεινότητα, έτσι όπως έζησε 85 χρόνια. Έφυγε  μόνη της, κηδεύτηκε  με μόλις εννιά άτομα. Αυτή η γυναίκα, που όλοι ζητούσαν να τη δουν και να την ακούσουν, να τους χαμογελά και να δίνει θάρρος και συμπαράσταση. 

Η Καλλιόπη Κωστοπούλου επέλεξε να φύγει μ΄ αυτόν τον τρόπο, γιατί δεν ήθελε να επιβαρύνει κανένα. Έτσι ήταν πάντα,  μια αρχόντισσα της ζωής.

Τώρα από τη θέση που βρίσκεται, συνεχίζει με τα αόρατα χέρια της να προστατεύει τα δύο παιδιά της, τις δύο εγγονές της Χριστίνα και Καλλιόπη, τη νύφη της Σεβαστή```, τα ανίψια της και τον σύζυγό της Αντώνη Κωστόπουλο, ο οποίος  βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κρίσιμη κατάσταση κτυπημένος από τον φονικό ιό.

Καλό της ταξίδι, καλό παράδεισο να έχει δίπλα στο Χριστό και την Παναγία μας, γιατί της αξίζει. Καλή αντάμωση.


"ΕΥΧΟΜΕΘΑ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΗ ΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΑΔΕΛΦΗ ΜΑΣ ΚΥΡΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΝΑ ΔΙΔΗ ΤΗΝ ΕΞ' ΥΨΟΥΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.


Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2020

Ἐκοιμήθη ἡ Χριστίνα Βήλου- Καστραντᾶ

 


 

 



Μιά εὐγενική καί πνευματικά καλλιεργημένη ψυχή, ἒφυγε στίς 21 Νοεμβρίου 2020, ἀνήμερα στήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, γιά τόν Οὐρανό.

 Πρόκειται γιά τήν Χριστίνα Βήλου, θυγατέρα τῶν ἀειμνήστων Ἀθανασίου Βήλου, δασκάλου μέ λαμπρή πορεία στήν κοινωνία καί τῆς εὐλαβεστάτης συζύγου του Ἰωάννας (Γιαννούλας).

Ἡ οἰκογένειά της διακεκριμένη καί σπουδαία. Ὁ παππούς της, ἀπό τόν πατέρα της ἦτο ὁ ἀείμνηστος Ἱερεύς Νικόλαος Βῆλος, ὁ ὁποῖος εἶχε ὡς σύζυγό του τήν Ἀθανασία Πρεσβυτέρα, κτήτωρ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ, ἐπί τοῦ τόπου τοῦ παλαιοῦ Ναοῦ. (Ἐγκαίνια Ναοῦ 1898).

Ὁ ἂλλος παππούς ἀπό τήν μεριά τῆς μητέρας της ἐπίσης Ἱερεύς, ὁ ἀείμνηστος π. Κωνσταντῖνος Γκρέτσης, Ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Σάγκα.

Ἡ μακαριστή Χριστίνα εἶχε σύζυγον τόν ἀείμνηστο Δημήτριο Καστραντᾶ, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρό ἐτῶν καί ἒμεινε μόνη ἀφοῦ δεν εἶχαν τέκνα.

Τά τελευταῖα ἒτη ἒτυχε τῆς φροντίδος μέ μεγάλη ἀγάπη τῶν τέκνων τῆς ἀδελφῆς της καί ἰδιαιτέρως τῆς ἀνηψιᾶς της Ἰωάννας Καρλῆ.

Ἡ Χριστίνα διεκρίνετο, γιά τήν εὐγένειά της, τήν γλυκύτητα τοῦ χαρακτῆρος της καί τήν βαθειά της εὐσέβεια.

Τώρα ἀναπαύεται μετά τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ στά οὐράνια σκηνώματα καί χαίρεται μετά τῶν μελῶν τῆς ἐπιφανοῦς καί ἀλησμόνητης οἰκογένειάς της.

Στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ, ἐγράφη ἡ τελευταία ἐπί τῆς γῆς πράξη γιά τήν μακαριστή Χριστίνα καί ὁ οἰκογενειακός της τάφος πίσω ἀπό τόν Ἱερό Ναό ἐτοιμάστηκε γιά νά φιλοξενήση τό σῶμα της, ἓως τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως.

 

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2020

Eυχές Μητροπολίτου Πατρών, στους Λουκαΐτες από τον Ιερό Ναό του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου Πατρών.

 



Λόγω των ισχυόντων περιοριστικών μέτρων, ένεκα της πανδημίας του κορωνοϊού, η εορτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, στου Λουκά, τελέστηκε απλά και λιτά, με λειτουργό τον π. Ιωάννη Βήλο και ελάχιστο αριθμό πιστών, όπως προβλέπουν τα μέτρα για την πανδημία.

Για πρώτη φορά στα χρονικά του χωριού μας δεν ετελέσθη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον εορτάζοντα μεγαλοπρεπή Ναό του Αγίου μας. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, ετελείτο πολυαρχιερατική πανήγυρις.

          Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος ετέλεσε τον Εσπερινό στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (παρεκκλήσιο Επισκοπείου Πατρών), ενώ την ημέρα της εορτής του Ιερού Χρυσοστόμου, ετέλεσε την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου Πατρών, όπου και ωμίλησε για την λαμπρά και μαρτυρική πορεία και το μακάριο τέλος του χρυσολόγου πατρός της Εκκλησίας μας. Με βαθειά συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος εμνήσθη της τιμής προς τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, από τους κατοίκους του χωριού, Λουκά Τριπόλεως, όπου ο Άγιος τιμάται ως προστάτης και πολιoύχος και στον οποίο είναι αφιερωμένος ο μεγαλοπρεπής Ναός του χωριού.

          Απηύθυνε δε ευχές προς όλους τους συγχωριανούς του, είτε ευρίσκονται στου Λουκά, είτε σε άλλα μέρη της Ελλάδος και του κόσμου ολόκληρου.

          Να δώση ο Θεός κατέληξε ο Σεβασμιώτατος να συναντηθούμε σύντομα στον τόπο μας και να τελέσωμε την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του αγαπημένου μας Αγίου.

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

 





Eκοιμήθη εν Κυρίω πριν από λίγες ημέρες ο συγχωριανός μας, Βασίλειος Les, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Σικάγο μαζί με την οικογένειά του. Πριν από λίγα χρόνια είχε φύγει η σύζυγός του Γεωργία το γένος Γκέλη, επίσης συγχωριανή μας, με την οποία είχαν αποκτήσει μια πολυμελή και ωραία οικογένεια. Ο Θεός τον αξίωσε να δη τα παιδιά και τα εγγόνια του και να χαρή τους κόπους και τους μόχθους του. Κάθε καλοκαίρι βρισκόταν στο χωριό το οποίο αγαπούσε υπερβολικά. Ευχόμαστε ο Θεός να τον αναπαύη και να χαρίζη στην οικογένειά του, υγεία, δύναμη και παρηγοριά.