Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021

Nά ζήσετε Ἀναστάση καί Μαρία.

 

          Τό Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2021, στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στοῦ Λουκᾶ, ἑνώθηκαν μέ τό Μυστήριο τοῦ Γάμου, δύο ἐκλεκτοί νέοι. Ὁ Ἀναστάσιος Ρούνης ἀπό τά Δολιανά καί ἡ Μαρία Βορριᾶ, ἀπό τοῦ Λουκᾶ.

          Τό Μυστήριο εὐλόγησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος ἀπό τόν π. Ἰωάννη Βῆλο, Ἐφημέριο Λουκᾶ, τόν π. Χρῖστο Σκλήφα, Ἐφημέριο Σημειάδων καί τόν Διάκονο Σεραφείμ Ἀργυρόπουλο.

          Στούς νεονύμφους ὁ Σεβασμιώτατος ἒδωσε θερμές πατρικές εὐχές καί ἀπηύθυνε πατρικές συμβουλές γιά τήν καινούργια τους ζωή.

          Εὐχόμεθα στόν Ἀναστάση καί στή Μαρία νά ζήσουν εὐτυχισμένοι καί νά ἀποκτήσουν μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, μιά χαριτωμένη καί εὐλογημένη οἰκογένεια.








Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2021

+Xριστοφόρα Μοναχή μέ ρίζες ἀπό τοῦ Λουκᾶ. Ἐτῶν 81.

 

 


ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΣΠΑΝΟΥ.


          Ἡ Μοναχή Χριστοφόρα, κατήγετο ἀπό τήν μητέρα της ἀπό τοῦ Λουκᾶ. Τό κατά κόσμον ὂνομά της ἦτο Σταματία, τό ὂνομα τῆς Λουκαΐτισσας γιαγιᾶς της.

          Ἐμόναζε στό Μοναστήρι (μέ τό παλαιό ἡμερολόγιο) Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καί Ἁγίων Ἀναργύρων στό Ἂργος.

          Στό ἲδιο Μοναστήρι, ἦτο Μοναχή καί ἡ ἀδελφή της Καλλινίκη, ἡ ὁποία κατά κόσμον ὀνομάζετο Καλλιόπη.

          Ἐκεῖ ἐτάφη καί ἡ μητέρα τους, ἡ ὁποία εἶχε γίνει  μοναχή κατά τό γήρας αὐτῆς μέ τό ὂνομα Ἀκυλίνα. Τό κατά κόσμον ὂνομά της ἦτο Ἀργυρή καί ἦτο Λουκαΐτισσα. Στό χωριό μας τήν ἢξεραν ὡς Ἀργύρω.

          Θά  ξεφυλλίσωμε τήν ἱστορία τοῦ χωριοῦ μας, μέ τήν εὐκαιρία τῆς κοιμήσεως τῆς Μοναχῆς Χριστοφόρας, γιά νά μάθωμε κάποια πράγματα, πού εἶναι πολύ συγκινητικά.

          Ἓνας νέος ὁ Κωνσταντῖνος Τσαπραλής, λίγο μετά τό 1910, ἀπό φτωχή, ὃπως συνέβαινε τότε οἰκογένεια τοῦ χωριοῦ μας, ἐνυμφεύθη μιά εὐσεβῆ νέα, ἐπίσης Λουκαΐτισσα, τήν Σταματίνα Παπαδοπούλου (τόν πατέρα της στό χωριό τόν ἒλεγαν Λίγγο).

          Ὁ νέος αὐτός, γιά ὃσους δέν κατάλαβαν ἦτο ὁ μπαρμπα- Κώστας Τσαπραλῆς (Σαλαβρᾶκος), παππούς τοῦ Χαρίλαου Σιοροβίγκα.

          Ὁ Κωνσταντῖνος Τσαπραλῆς καί ἡ σύζυγός του Σταμάτα, ἀπέκτησαν μιά κόρη τήν Ἀργυρή, τήν Ἀργύρω, ὃπως τήν φώναζαν μικρή.

          Ὃταν ἡ Ἀργυρή ἒφτασε 8 ἐτῶν, ἡ μητέρα της Σταματίνα, ἀρρώστησε καί ἒφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό.

          Τήν μικρή Ἀργυρή τήν πῆραν γιά νά τήν μεγαλώσουν οἱ θεῖοι της ἀπό τήν πλευρά τῆς μητέρας της, πού ἒμεναν στό Ἂργος, μέ τήν συγκατάθεση καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ πατέρα της.

          Μεγαλώνοντας ἡ Ἀργυρή, διεκρίνετο γιά τό ἦθος της, τήν σεμνότητα καί τήν νοικοκυροσύνη της.

          Ὁ Θεός ἒφερε ἒτσι τά πράγματα καί οἱ συγγενεῖς της τήν πάντρεψαν μέ ἓνα πολύ καλό ἂνθρωπο, πρόσφυγα ἀπό τήν Μικρά Ἀσία, πού εἶχε ἐγκατασταθῆ ξεριζωμένος μετά τήν Μικρασιατική καταστροφή, στό προσφυγικό χωριό τῆς Νέας Κίου, Ἀργολίδος. Τό ὂνομά τoυ ἦτο Ἐμμανουήλ Σπανός.

          Ὁ Ἐμμανουήλ καί ἡ Ἀργυρή ἀπέκτησαν πέντε παιδιά.

          Τήν Καλλιόπη, τήν Σταματία, τόν Γεώργιο, τήν Γεωργία καί τήν Ὀλυμπία.

          Ἡ Καλλιόπη, ἒγινε Μοναχή μέ τό ὂνομα Ἀκυλίνα, τό ἒτος 1965.

          Τήν ἀκολούθησε ἡ ἀδελφή της Σταματία, τό ἒτος 1967 ἡ ὁποία  ἒλαβε τό ὂνομα Χριστοφόρα.

          Ὃπως ἀναφέραμε προηγουμένως, στό τέλος τοῦ βίου της ἒγινε Μοναχή καί ἡ μητέρα τους Ἀργυρή μέ τό ὂνομα Ἀκυλίνα.

(Τό Μοναστήρι πού ἒγιναν Μοναχές ἱδρύθηκε καί λειτουργοῦσε κανονικά, μέ τίς εὐλογίες τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀργολίδος. Διά λόγους, ἀγνώστους σέ μᾶς, ὁ κτήτωρ τῆς Μονῆς καί Πνευματικός τους προσεχώρησε στούς Παλαιοημερολογίτες. Ἒτσι μέσα σ’ αὐτό, πλέον, τό μοναστήρι ἒζησαν καί οἱ Μοναχές αὐτές).

Ἡ μητέρα τους Ἀργυρῆ- Ἀκυλίνα, ἐκοιμήθη τό ἒτος 2008, σέ ἡλικία 94 ἐτῶν.

          Ἡ Καλλιόπη- Καλλινίκη, ἐκοιμήθη τό ἒτος 2015 σέ ἡλικία 81 ἐτῶν.

Πέρασαν τά χρόνια καί ἲσως ἡ Άργύρω τοῦ μπάρμπα Κώστα, ξεχάστηκε καί χάθηκε ἡ ἐπικοινωνία καί μέ τά παιδιά της μέ τό χωριό, ἐκτός βέβαια ἀπό τούς στενούς, στό χωριό, συγγενεῖς τους.

          •Κάποια μέρα χτύπησε τό τηλέφωνο τοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν Χρυσοστόμου. Ἦτο ἡ Μοναχή Χριστοφόρα. Ὁ Μητροπολίτης, ἐγνώριζε τήν ἱστορία τῆς οἰκογένειας τῆς Ἀργυρῆς καί ὃτι ἡ μητέρα καί κόρες εἶχαν γίνει μοναχές. Τήν Ἀργυρή τήν εἲχε δεῖ μόνο μιά φορά στοῦ Λουκᾶ, πρίν γίνῃ Μοναχή. Τίς κόρες καί τά ὑπόλοιπα μέλη τῆς οἰκογενείας δέν τά ἐγνώριζε.

          Ἡ Μοναχή Χριστοφόρα, παρεκάλεσε τόν Δεσπότη νά σπεύσῃ πρός συνάντησή της, διότι ἐπρόκειτο νά φύγῃ ἀπό τόν κόσμο αὐτό. Τοῦ εἶπε ὃλη τήν ἱστορία τῆς οἰκογένειας κλαίοντας.

          Ὁ Δεσπότης λόγῳ πολλῶν ὑποχρεώσεων ἀνέβαλε τήν ἐπίσκεψη στό Ἂργος καί μιλοῦσε τηλεφωνικά μέ τήν Μοναχή Χριστοφόρα. Διεπίστωσε ὃτι ἐπρόκειτο γιά καλλιεργημένη καί εὐλογημένη ψυχή.

          Πρίν λίγες ἡμέρες, ἡ Μοναχή Χριστοφόρα, παρεκάλεσε τόν Μητροπολίτη Χρυσόστομο κλαίουσα, νά σπεύσῃ πρός συνάντησή της, διότι θά φύγῃ ἀπό αὐτόν τόν κόσμο.

          Ἒτσι τήν παρελθοῦσα Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2021, ὁ Δεσπότης μετέβη στό Ἂργος, στή Μονή ὃπου ἐμόναζε ἡ Χριστοφόρα, ὃπου στό ταπεινό κελί της, τήν βρῆκε στό κρεββάτι, ἀσθενοῦσα.  Ἡ σκηνή ἦτο ὂχι ἁπλῶς συγκινητική, ἀλλά καί ἐξόχως συγκλονιστική.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΣΠΑΝΟΥ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟ. 


          Ἡ Μοναχή Χριστοφόρα, ἀνελύθη σέ δάκρυα καί ἐνῶ ἦτο σχεδόν ἀδύνατον νά σηκωθῇ, στάθηκε στό κρεββάτι, μέ δύναμη καί ἐνηγκαλίσθη τόν Δεσπότη κλαίοντας καί φωνάζοντας « Δεσπότη μου, σέ βλέπω γιά πρώτη φορά μπροστά μου. Δόξα τῷ Θεῷ. Εὐχαριστῶ τόν Θεό πού ἢρθες πρίς πεθάνω...  Χρυσόστομέ μου σέ εὐχαριστῶ πού ἦλθες...»

          Κάθισε ὁ Δεσπότης μαζί της περί τίς δύο ὧρες. Μίλησαν πνευματικά, ἀλλά καί γιά τήν ἀγάπη της στά πατρογονικά της. Γιά τήν μητέρα της, τόν πατέρα της, τήν φτώχεια καί τήν προσφυγιά. Γιά τούς παπποῦδες καί συγγενεῖς της στοῦ Λουκᾶ, στά παιδικά της χρόνια πού ἐπισκεπτόταν τόν παπποῦ της, στοῦ Λουκᾶ.

          Ὃλη τήν ὣρα κρατοῦσε τό χέρι τοῦ Δεσπότη σφιχτά.

          Ὃταν ἦλθε ἡ ὣρα νά ἀναχωρήσῃ ὁ Δεσπότης, ἡ Χριστοφόρα, μέ σφρῖγος νεανικό, σάν νά μήν ἦτο ἀσθενής, φώναξε στό Δεσπότη: «Δεσπότη μου, Χρυσόστομέ μου, στό καλό. Καλή ἀντάμωση στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δόξα τῷ Θεῷ, πού σέ εἶδα προτοῦ κλείσω τά μάτια μου».

          Τήν εὐλόγησε ὁ Μητροπολίτης, τήν ἀσπάστηκε καί βαθειά συγκινημένος, βγῆκε ἀπό τό ταπεινό κελλί της, γνωρίζοντας, ὃτι ἡ συνάντηση αὐτή ἦτο ἡ πρώτη καί ἡ τελευταία σ’αὐτόν τόν κόσμο. Ἡ ἑπόμενη συνάντηση μέ τήν Χριστοφόρα, θά γίνῃ στήν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

          Ὁ Δεσπότης κατέβηκε ἀπό τό Μοναστήρι στήν Νέα Κίο, ὃπου ἐπεσκέφθη τίς ἀδελφές τῆς Χριστοφόρας, Γεωργία καί Ὀλυμπία καί τίς οἰκογένειές τους. Αὐτές οἱ δυό ζοῦν τώρα ἀπό τά παιδιά τῆς Ἀργυρῆς.

          •Τήν Τρίτη τό πρωί, 7 Σεπτεμβρίου 2021 χτύπησε τό τηλέφωνο τοῦ Μητροπολίτου Πατρῶν καί ἀπό τήν ἂλλη μεριά, ὁ ἀνηψιός τῆς Χριστοφόρας, ὁ Μανώλης, ἓνας εὐλογημένος νέος, ἀνήγγειλε τήν μετάσταση τῆς Χριστοφόρας, ἐκ τῆς προσκαίρων πρός τά αἰώνια, ἐκ τῶν φθαρτῶν στά ἂφραρτα, ἐκ τῶν ἐπιγείων στά οὐράνια.

          Ὁ Θεός νά ἀναπαύῃ τήν ἁπλῆ, σεμνή, εὐλογημένη, ἀσκητική ψυχούλα τῆς ἀοιδίμου Χριστοφόρας. Θά μετρήσῃ, τίς μετάνοιες, τίς προσευχές, τήν ταπείνωση, τίς δυσκολίες, τούς κόπους καί τούς στεναγμούς καί τόσα ἂλλα ἀσκητικά πού ἀπό τήν καρδιά της, ἒκανε ἡ ἁπλῆ Μοναχή Χριστοφόρα. Ἐμεῖς θά προσευχώμεθα καί γι’ αὐτή καί γιά τήν ἀείμνηστη μητέρα της Ἀργυρή-Ἀκυλίνα, γιά τήν ἀδελφή της Καλλιόπη-Καλλινίκη Μοναχή, γιά τόν ἀδελφό της Γεώργιο καί τόν ἀνηψιό της Μανώλη(γυιό τῆς Γεωργίας) πού ἒχουν φύγει ἀπό τόν κόσμο αὐτό.

          Ἒγραψε τά παραπάνω, ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν Χρυσόστομος.

 

          Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστη καί ἀείμνηστη Μοναχή Χριστοφόρα. Στό καλό ψυχούλα εὐλογημένη. Νά ξέρῃς ὃτι νοιώθω εὐτυχία καί χαρά πού σέ γνώρισα. Θά θυμᾶμαι ὃσα μοῦ εἶπες ἀπό τήν καρδιά σου. Θά θυμᾶμαι τά δάκρυά σου καί θά συγκινοῦμαι, ὃταν θά ἀναπολῶ τήν συγκλονιστική συνάντησή μας λίγο πρίν φύγῃς ἀπό τόν κόσμο αὐτό. Θά θυμᾶμαι πού μέ ἀγκάλιασες καί δέν μέ ἂφησες νά φύγω. Στό καλό Χριστοφόρα, ψυχοῦλα ἀσκητική καί εὐλογημένη. +Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

 

          Υ. Γ. Ὁ Κωνσταντῖνος Τσιαπραλῆς (Σαλαβρᾶκος) μετά τήν κοίμηση τῆς πρώτης συζύγου του Σταματίνας ἐνυμφεύθη τήν Θεοφάνη Σμυρνιώτη (τοῦ Στρουμπούλη) καί ἀπέκτησαν δύο κόρες. Τήν ἀείμνηστη Ἀγγελική, σύζυγο τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου Σιοροβίγκα καί τήν Ἀθανασία, σύζυγο τοῦ Λουλούδη Καισαρίτη, πού μένουν στήν Ἀθήνα.

          

ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΣΠΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΚΑΛΛΙΝΙΚΗ ΜΟΝΑΧΗ

ΜΟΝΑΧΗ ΑΚΥΛΙΝΑ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΤΣΑΠΡΑΛΗ ΣΠΑΝΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΑΠΡΑΛΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ.



ΑΡΓΥΡΗ ΚΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΠΑΝΟΣ









Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2021

Νά ζήσῃ ἡ νεοφώτιστη Δέσποινα.

 


 

     Τό Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2021, ἐτελέσθη στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἀγίου Γεωργίου, πού βρίσκεται σέ ἀπόσταση ἑνός χιλιομέτρου  στόν εἰδυλλιακό λόφο ἀπέναντι ἀπό τοῦ Λουκᾶ, ἡ Βάπτιση τῆς θυγατέρας τοῦ Παναγιώτη Σκλήφα καί τῆς συζύγου του Κασσιανῆς Ἀλέξη-Σκλήφα. Στή νεοφώτιστη ἐδόθη τό ὂνομα Δέσποινα, πρός τιμήν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

          Τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, ἐτέλεσε ὁ θεῖος τοῦ Παναγιώτη Σκλήφα, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, μαζί μέ τόν παπποῦ τῆς νεοφωτίστου, Ἱερέα Χρίστο Σκλήφα(πατέρα τοῦ Παναγιώτη), τόν ἐπίσης θεῖο τοῦ Παναγιώτη, Ἱερέα π. Σωτήριο Ἀθανασούλια καί τόν π. Ἰωάννη Βῆλο, Ἐφημέριο Λουκᾶ.

          Εὐχόμεθα νά ζήσῃ ἡ νεοφώτιστη καί νά βαδίσῃ στά ἲχνη τῶν ἁγίων. Νά τήν χαίρωνται οἱ γονεῖς της, οἱ παππούδες καί οἱ προπάπποι της.











Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2021

Ἑλένη Γιαβρῆ (σύζυγος Βασιλείου Γιαβρῆ) +1931-2021



Ἒφυγε γιά τόν οὐρανό στίς 3 Σεπτεμβρίου 2021 ἡ ἀείμνηστη πλέον συγχωριανή μας, Ἑλένη Γιαβρῆ, τό γένος Νικολάου Γιαννατσέλη.

            Ἡ μακαριστή Ἑλένη  γεννήθηκε στοῦ Λουκᾶ στίς 20 Μαΐου 1931. Ἦτο  τό τέταρτο (4) ἀπό τά ἑπτά (7) παιδιά τῶν ἀειμνήστων Νικολάου καί Γεωργίτσας Γιαννατσέλη.

            Παντρεύτηκε τό ἒτος 1952, στοῦ Λουκᾶ, τόν συγχωριανό μας, τόν Βασίλειο Γιαβρῆ, πού ἒχει ἐπίσης μεταστῆ πρός Κύριον.

            Ἐργάστηκαν σκληρά στό χωριό. Ἀπέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τόν Θεόδωρο, τόν Δημήτριο, τόν Ἀθανάσιο καί τόν Νικόλαο.

            Τό ἒτος 1975 μετανάστευσαν στήν Αὐστραλία, γιά μιά καλύτερη ζωή. Ἒμειναν, ρίζωσαν ἐκεῖ πιά, χωρίς νά λησμονήσουν καί αὐτοί καί τά παιδιά τους τό χωριό μας, πού τό ἐπισκέπτονταν συχνά παρά τήν μακρυνή ἀπόσταση καί τίς δυσκολίες.

            Ἡ μακαρίτισσα Ἑλένη, ἦτο γλυκύτατος ἂνθρωπος, πρᾶος χαρακτήρας, ἐργατική, καλωσυνάτη.

            Ἒτσι διατηρήθηκε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς της. Στάθηκε μέ ὃλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς της κοντά στόν ἂνδρα της καί στά παιδιά της. Καμάρωσε μαζί μέ τά παιδιά της ὀκτώ (8) ἐγγόνια καί πέντε (5) δισέγγονα.

            Ἡ κηδεία της θά τελεσθῇ στή Μελβούρνη τῆς Αὐστραλίας, τήν ἐρχομένη Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2021.

            Ὁ Θεός νά τήν ἀναπαύῃ. Συλλυπητήριες εὐχές ἀπ’ ὃλους τούς Λουκαΐτες στά παιδιά της, ἐγγόνια καί δισέγγονά της καί σέ ὃλους τούς συγγενεῖς της.

            Ἡ νύφη της Λίτσα Ζήση- Γιαβρῆ ἒγραψε γιά τήν ἀείμνηστη Ἑλένη τό παρακάτω συγκινητικό ποίημα.

3 Σεπτεμβρίου Σήμερα

Πικρή για εμάς ημέρα

Έφυγες για τον Ουρανό

Σε χάσαμε ΜΗΤΈΡΑ

Μεγάλος ήσουν ΗΡΩΑΣ

Παιδευτηκες για χρόνια

Μα τώρα πια ΜΑΝΟΎΛΑ ΜΑΣ

Θα ΖΕΙΣ ψηλά ΑΙΩΝΙΑ

Στο σπίτι όταν ερχομασταν

Πέταγε η Καρδιά σου

Γελούσανε τα μάτια σου

Άνοιγε η Αγκαλιά σου

Τόσα παιδιά μεγάλωσες

Και άλλα τόσα εγγονια

Που πήγανε, ΜΑΝΟΎΛΑ ΜΟΥ ;

Πως πέρασαν τα χρόνια;

Μια θέση άφησες κενή

Μα ΜΕΣΑ στην ΚΑΡΔΙΑ μας

ΕΚΕΊ, θα είσαι ΠΆΝΤΟΤΕ

ΜΑ και στα ΌΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Τον πόνο μας έκανες χαρά

Και την χαρά τραγούδι

Ήξερες πως να ΑΓΑΠΑΣ

ΉΣΟΥΝ ένα ΛΟΥΛΟΎΔΙ

Τα αστεία μας,τα γέλια μας

Και τα πειραγματα μας

Μα και οι συμβουλές που έδινες

Είναι η κληρονομιά μας

Εκεί ψηλά τώρα που πας

Αυτούς που θα ανταμωσεις

Αγάπη και πολλά φιλιά

Και από εμάς να δώσεις

Μα Έλα απόψε στ' όνειρο

Στην μοναξιά που θα 'χω

Και πες παιδί μου μην πονάς

ΕΓΏ ΑΚΌΜΑ ΥΠΑΡΧΩ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΊΔΙ ΑΣΤΈΡΙ ΜΑΣ

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2021

+ Σοφία Ψωφίμη 1942-2021

 

  Στίς 28 Αὐγούστου 2021 ἒφυγε γιά τήν αἰώνια ζωή, ἡ μακαριστή συγχωριανή μας Σοφία Ψωφίμη, θυγατέρα τῶν ἀειμνήστων Νικολάου Φωφίμη (Λοχία) καί τῆς συζύγου του Θεοφάνης.

          Ἡ Σοφία ζοῦσε μέ τήν οἰκογένειά της στή Νέα Ὑόρκη τῆς Ἀμερικῆς.

          Ἂν μᾶς ἀποσταλοῦν καί ἂλλα στοιχεῖα σχετικά μέ τήν ἀείμνηστη Σοφία, θά τά δημοσιεύσομε.

          Εὐχόμεθα ὁ Θεός νά τήν ἀναπαύῃ καί στήν οἰκογένειά της νά χαρίζῃ δύναμη, ὑγιεία καί παρηγοριά.

          Εὐχές ἀπ’ ὃλους τούς Λουκαΐτες ὃπου κι’ ἂν εὑρίσκονται.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2021

+ Δημήτριος Ἀλεξόπουλος (1943-2021)

 


 


Ἒφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό τήν Πέμπτη 12 Αὐγούστου 2021 καί ὣρα 11 τό βράδυ, ὁ συγχωριανός μας Δημήτριος Ἀλεξόπουλος τοῦ Θεοδώρου καί τῆς Ἀναστασίας (τό γένος Ζόρμπα), ὁ ὁποῖος ζοῦσε στό Las Vegas τῆς Ἀμερικῆς.

          Ὁ μακαριστός Δημήτρης, ἒμεινε ὀρφανός νήπιο ἀκόμα, ἀφοῦ τόν πατέρα του Θεόδωρο Ἀλεξόπουλο τοῦ Δημητρίου καί τῆς Στυλιανῆς, τόν σκότωσαν οἱ Γερμανοί μαζί μέ ἂλλους Λουκαΐτες. Τότε τό χωριό μας πλήρωσε βαρύ τό τίμημα τῶν Ναζί κατακτητῶν.

          Τόν μεγάλωσε ἡ ἡρωΐδα μητέρα του Ἀναστασία, ἡ Τασιά, ὃπως τήν ἒλεγαν στό χωριό. Δέν παντρεύτηκε ἂλλον ἂνδρα, ἀλλά ἀφιερώθηκε στό μονάκριβο παιδί της.

          Μητέρα καί γυιός βρέθηκαν κάποια στιγμή στή Ἀμερική, ὃπου τούς πῆραν κάποιοι συγγενεῖς τους. Ἐκεῖ ἐκοιμήθη ἡ μητέρα του.

          Ὁ ἲδιος ἐργάστηκε στήν Ἀμερική ἀρκετά χρόνια, ἐπέστρεψε τά τελευταῖα χρόνια στήν Ἑλλάδα καί ἐν τέλει εὑρέθη πάλι στήν Ἀμερική, ὃπου καί ἐτελείωσε ἡ ζωή του.

          Εὐχόμεθα ὁ Θεός νά τόν ἀναπαύῃ. Στό χωριό μας θά μείνῃ ὃπως ὃλοι τόν ξέραμε. Τό ὀρφανό παιδί, ὁ Μήτσιος ὁ Τασιᾶς. Καί αὐτό γιατί ὁ Λαός γνωρίζει νά ἀποδίδῃ τιμή στή μάνα πού μεγάλωσε μέσα στή δυστυχία, στή φτώχεια καί στήν ἀνέχεια, ἓνα ὀρφανό ἀπό πατέρα παιδί.

          Ἡ Κηδεία του ἒγινε στό Sacramento τῆς Καλιφόρνια.

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2021

EΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

 

 


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2021

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 383η

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς  Μητροπόλεως Πατρῶν

 

          Παιδιά μου εὐλογημένα,

            Σήμερα στή μεγάλη καί λαμπρή γιορτή τῆς μεγάλης μας Μάνας τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία ἒγινε αἰτία τῆς χαρᾶς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί τῆς κτίσεως συμπάσης, μέσα ἀπό τόν Πανάγιον Τόκον Της, ἐπιθυμῶ νά πάρω, τόν πόθο τῆς καρδιᾶς σας καί τίς προσευχές καί τίς ἱκεσίες σας καί μαζί μέ τίς ταπεινές ἀρχιερατικές μου δεήσεις, νά τίς προσφέρωμε ὡς εὐγνωμοσύνη, παράκληση, ἱκεσία καί συγγνώμης ἐξαίτηση πρός τήν Θεοτόκον καί ἀειπάρθενον Μαρίαν.

            Ἐλᾶτε παιδιά μου, γονατιστοί νά Τήν κοιτάξωμε στά πανάγια μάτια Της καί ἀσπαζόμενοι τά πανάχραντα χέρια Της νά Τῆς ποῦμε.

            «Δέσποινά μας, Παναγία μας, Μάνα μας καί Παρηγοριά μας. Γονατιστοί Σοῦ προσφέρομε τόν ὓμνο καί Σέ μακαρίζομε, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Γιατί προσέφερες τό εἶναι Σου ὁλόκληρο καί ἒγινες τοῦ Θεοῦ τό Πανάγιον σκήνωμα καί κατοικητήριον. Γιατί ἐγαλούχησες τόν τοῦ παντός Ποιητήν  καί μαζί μέ τόν Πανάγιον Τόκο Σου, ἐλίκνισες καί λικνίζεις, ἀγκαλιάζεις καί στοργικά, ἀκατάπαυστα, γλυκοφιλεῖς ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος.       

            Εὐχαρίστως βοῶμεν σοι τό, Χαῖρε, διότι ἀπό τότε πού τό Ἒθνος μας ἐγνώρισε τόν Ὑιόν Σου καί Θεόν Σου καί διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀκολούθησε τήν ὁδόν τῆς Ἀληθείας, ἢσουν πάντα ἡ μεγάλη μας Μάνα. Ποτέ δέν μᾶς ἐγκατέλειψες. Σέ χαρές καί σέ λύπες, σέ δυσκολίες καί σέ στεναγμούς. Φώτισες τήν δόξα τοῦ Ἒθνους μας χιλιετίες ὁλόκληρες καί κάλυψες πάντοτε μέ τό πανάγιο μαφόριό Σου τό γένος τῶν Ἑλλήνων.

            Στάθηκες στίς ἐπάλξεις καί ἀποσόβησες μυρίους κινδύνους μέ τήν θαυμαστή σου ἐνέργεια καί ἐπιστασία, ὦ Στρατηγέ Ὑπέρμαχε.

            Ἒκλαψες μαζί μας σέ ὧρες μεγάλων πόνων, ὃταν στά πόδια σου καθημαγμένο κοιτόταν τό γένος μας μέσα στήν Μεγάλη Ἐκκλησιά.

            Ἀπό τότε, τετρακόσια χρόνια καί γιά ἂλλες περιοχές πεντακόσια, πορεύτηκες μαζί μέ τόν ταλαίπωρο, κρίμασιν οἷς εἶδεν ὁ Θεός, σκλάβο Λαό, ἀκούοντας τούς ἀλαλήτους στεναγμούς καί τά μύρια παρακάλια. Πλημμύρα τά δάκρυα καί τά αἳματα τῶν Πατριαρχῶν καί τῶν Ἀρχιερέων, τῶν Ἱερέων τῶν ἁπλῶν καί τῶν ταπεινῶν Μοναχῶν, πλήθους Ἑλλήνων, πονεμένων Ρωμηῶν πού ὓψωναν τά χέρια τους καί φώναζαν σέ Σένα, ὦ μάνα τῆς Ἑλλάδος γλυκυτάτη: «Δεῦρο Μῆτερ Χριστοῦ πρός ἡμᾶς, Σοῦ δεομένους συμπαθοῦς ἐπιγνώσεως καί σῶσον κεκαμωμένους τυραννικαῖς ἀπειλαῖς καί δεινῇ μανίᾳ τῶν Ἀγαρηνῶν...».

            Πέρασαν διακόσια χρόνια Παναγία μας, Μάνα μας, Παρηγορήτισσά μας, ἀπό τότε πού φώναζε μπροστά Σου, ὁ Γέρος τοῦ Μωρηᾶ: «Μή μᾶς ἀφήσῃς τώρα Παναγιά μου μόνους...» καί ἂλλη φορά «Ἒβαλα τήν Παναγιά μάρτυρα στήν Ἐπάνω Χρέπα, παιδιά μου, θά νικήσωμε...» Πέρασαν διακόσια χρόνια ἀπό τότε πού ἡ Ἑλλάδα γονατιστή μπροστά στοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ τό Λάβαρο καί τή σημαία, ὑποσχόταν ἐνώπιόν Σου, «Ἐλευθερία ἢ θάνατος».

            Χρυσό τό τάμα του ἂφησε ὁ Καραϊσκάκης στήν Ἃγια Χάρη Σου στόν Προυσό καί στό πανάγιο εἰκόνισμά Σου στήν Τῆνο, πού ἀπό κεῖ θαυμαστά εὐαγγελίστηκες ὃτι ὁ ἀγώνας θά δικαιωθῇ καί ἡ Ἑλλάδα θά λευτερωθῇ, ὃλη ἡ Πατρίδα κρεμάστηκε καί παραμένει σ’ αὐτό τό ἃγιο εἰκόνισμα ἀγγιστρωμένη γιά τῆς χάρης Σου τά ἂφραστα μεγαλεῖα.

            Διακόσια χρόνια ἀπό τότε πού λευτερωθήκαμε καί γιορτάζουν τά Μοναστήρια Σου, οἱ Ἐκκλησίες Σου, λιτανεύονται τά  θαυματουργά εἰκονίσματά Σου. Σείεται τό Λάβαρο στήν Ἁγία Λαύρα, χαίρεται ἡ ἒκπαγλη μορφή Σου στό Μέγα Σπήλαιο, στό Γηροκομειό τῶν Πατρῶν, στόν Ὀμπλό καί στή Χρυσοποδαρίτισσα.

            Χίλιες καί μύριες καί ἀναρίθμητες φορές σ’ εὐχαριστοῦμε τοῦ κόσμου Σκέπη κραταιά καί Προστασία.

            Ὃμως, προσπίπτομε καί Σέ παρακαλοῦμε, κόρη Γοργοεπήκοε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἀθλίων δούλων Σου θεομακάριστε καί μή παρίδης ἱκεσίας, ἐλεεινῶς καί οἰκτρῶς δεομένων Σου.

            Διατήρησον ἡμᾶς ἀξίους τῆς ἐλευθερίας, τήν ὁποίαν Σύ διά πρεσβειῶν Σου θερμῶν, μᾶς ἐχάρισες. Τώρα πού ἡ Πατρίδα μας μυρίους κυκλόθεν ἐχθρούς ἀντιμετωπίζει, μή ἑάσῃς ἡμᾶς ὀρφανούς.

            Βοήθησέ μας ὃλους Κλῆρο καί Λαό, μικρούς καί μεγάλους νά κατανοήσωμε τήν μεγίστην ἀξία τοῦ μεγάλου δώρου τοῦ Υἱοῦ Σου, τῆς ἐλευθερίας δηλαδή καί ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ νά τήν διατηρήσωμε.

            Τούς Ἂρχοντας τῆς Πατρίδος μας ὁδήγησον πρεσβείαις καί λιταῖς Σου, νά κατανοοῦν καθ’ ἡμέραν ὃτι ἂρχουν Ὀρθοδόξου καί περιουσίου Λαοῦ καί ὃτι ὁ τόπος μας εἶναι ποτισμένος μέ αἳματα ἡρώων καί μαρτύρων γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα.

            Βοήθησέ τους νά κατανοήσουν ὃτι σεβόμενοι αὐτές τίς ἱερές δωρεές καί τόν Λαόν τους θά κάνουν εὐτυχισμένο καί τούς ἂλλους θά ἀγαποῦμε ὡς Θεοῦ πλάσματα, ἀλλά καί οἱ ἂλλοι θά μᾶς ὑπολογίζουν καί θά μᾶς σέβωνται.

Τόν φιλόχριστο Στρατό καί τά Σώματα Ἀσφαλείας περιτείχισον, ἐνδυνάμωσον καί ἀσφάλισον, τῇ ἀγάπῃ καί τῇ μεσιτεία Σου.

            Ἳλεως γενοῦ ἡμῖν Δέσποινα καί διά τῶν ἠθῶν τήν ἒκλυσιν καί τόν πνευματικόν ὂλεθρον καί τήν τῶν ἀξιῶν κατάλυσιν καί τήν γενικωτέραν  ἀπανθρωπίαν ἡ ὁποία κατά ἓνα ἂκριτον μιμητισμόν τήν Πατρίδα μας ταλαιπωρεῖ καί τίς πνευματικές της ρίζες καταστρέφει. Στήριξε τούς ἀγωνιστάς πατεράδες καί τίς μανάδες, τούς ἐντίμους διδασκάλους, τούς ἣρωας κοινωνικούς ἐργάτας. Ὃλους ὃσοι μαρτυρικά δίδουν αἷμα καί πνεῦμα γιά νά σταθῇ στά πόδια του αὐτός ὁ τόπος.

            Βλέψον Ἀειμακάριστε, ἐπί τήν νεολαίαν Σου καί ἲδε εὐσπλάχνως τά χειμαζόμενα ἀπό τό ξεροβόρι τῆς σύγχρονης ἀπιστίας καί ἀποστασίας, ἀπό τά ἂθεα γράμματα, ἀπό τήν διάλυση τοῦ οἰκογενειακοῦ ἱστοῦ, νειᾶτα. Ἀγκάλιασε τά παιδιά μας. Μή παρακούσης ἡμῶν Δέσποινα. Ἆρον Σου τά ὂμματα Μαριάμ καί ἃπλωσε τά Ἃγια χέρια Σου καί τήν παναγία Σου σκέπην ἐπί τά τέκνα Σου, γιατί αὐτά εἶναι τό χρυσοῦν μέλλον τῆς πατρίδος μας καί τῆς κοινωνίας μας.

            Αὐτόν τόν καιρό δεινῶς δοκιμάσθηκε ἡ Πατρίδα μας, Ἐλεοῦσα παναμώμητε,  ἀπό τήν λαίλαπα τῆς πυρᾶς, τήν ὁποία ἀπό τόπου εἰς τόπον, χέρια ἂνομα ἒθεσαν, καταστρέφοντας τήν κτίση, τό περιβάλλον πού μᾶς χάρισε ὁ Κύριος, ἀλλά καί περιουσίες ἀνθρώπων πού ἀγωνίστηκαν μιά ὁλόκληρη ζωή γιά νά τίς ἀποκτήσουν. Προστάτευσέ μας ἀπό τήν δεινή τοῦ πυρός ἀπειλή καί ἀπάλυνε τίς πληγές τῶν πονεμένων πυροπλήκτων ἀδελφῶν μας. Στήν μάχη γιά νά νικηθῇ ὁ κίνδυνος ἀπό τίς πυρκαϊές, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους, ρίχτηκαν άδελφοί μας Πυροσβέστες, Ἀνώτεροι Ἀξιωματικοί καί οἱ ἄλλοι ἄνδρες καί γυναῖκες τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος καί οἱ Ἐθελοντές. Ὅλους προστάτευσέ τους, σκέπασέ τους, φύλαξε τήν ζωή τους ἀλώβητη καί χάρισέ τους δύναμη καί ὑγιεία. Πρέσβευε γιά τήν ἀνάπαυση ἐκείνων πού ἔχασαν τήν ζωή τους καί γιά τήν θεραπεία ὅσων νοσηλεύονται στά Νοσοκομεῖα.

            Ἀλλά ἰδού Δέσποινά μας, ἡ Πατρίδα μας καί ὁ κόσμος, ὁλόκληρος, διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, ταλαιπωρούμεθα ἀπό τήν φοβερά πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Βάσανος εἰς βάσανον προστίθεται. Ἂνθρωποι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου μετέστησαν, ἑκατοντάδες καί  χιλιάδες ἀγωνίζονται διά τήν ζωή τους στά Νοσηλευτικά Ἱδρύματα καί ἂλλοι στό σπίτι ταλαιπωροῦνται τήν δυσκολία νά ξεπεράσουν. Ἐπίσκεψαι καί ἲασαι πανάχραντε Δέσποινα τούς ἀσθενούντας δούλους Σου. Δεήθητι τοῦ Παναγίου τόκου Σου, ἳνα ἀπαλλάξῃ τήν πόλιν, τήν Πατρίδα μας καί τόν κόσμον ἐκ τῆς φοβερᾶς λοιμικῆς νόσου, ἡ ὁποία ὃλους δεινῶς μᾶς ταλανίζει.

            Τούς Ἰατρούς καί Νοσηλευτάς, ὃλο τό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων, τούς ἣρωας αὐτούς πού κάνουν κατάθεση ψυχῆς, νά τούς σκεπάζῃς καί νά τούς ἐνισχύῃς, νά τούς προστατεύῃς καί νά τούς εὐλογῇς.

            Καί νῦν Δέσποινα δέξαι ἀπό τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς μας, τήν μεγάλη «συγγνώμη μας» δι’ ὃλα ὃσα ἐπράξαμεν, οἱ μιαροί, οἱ ἂθλιοι καί ἀνάξιοι καί διά τῶν ὁποίων ἁμαρτωλῶν πράξεών μας καί Ἐσέ ἐλυπήσαμε καί τόν Πανάγιον Κύριόν μας ἐπληγώσαμε. Γνωρίζομεν ὃτι ἐφθάσαμε εἰς τό βάθος τοῦ πυθμένος τῆς ἁμαρτίας καί τό ὓδωρ τῆς ὀδύνης, τό πικρόν, κατεπίομεν. Μή γένοιτο Δέσποινα καί καταστραφῶμεν διά τήν ἐλεεινότητα καί ἀποσταστίαν ἡμῶν. Ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας εὐσεβεῖς καί ἃγιοι. Αὐτῶν τίς προσευχές μαζί μέ τίς δικές Σου πρεσβεῖες προσκόμισέ τες στό Θρόνο τοῦ Κυρίου, ὣστε νά γίνῃ ἳλεως πᾶσιν ἡμῖν.

            Ἀλλά δές Παναγία μας, Μάνα μας, Παρηγοριά μας καί οἱ ἁμαρτωλοί κλαῖνε, βοήθεια ζητᾶνε καί λένε, « σῶσον μας».

            Μή παρίδῃς, λοιπόν, ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί Θεοτόκε τῶν τιμώντων Σε.

            Ἆρόν Σου τὰ ὄμματα Μαριάμ, καὶ ἴδε εὐσπλάγχνως, τοὺς εἰκόνι Σου τῇ σεπτῇ, παρεστώτας Κόρη, καὶ Σὲ παρακαλούντας, καὶ πλήρωσον αἰτήσεις τούτων πανύμνητε».

            • Καί τώρα παιδιά μου εὐλογημένα, γυρίζω καί πάλι τά μάτια καί τόν λόγο μου , μέ πατρική ἀγάπη, σέ σᾶς. Μετά ἀπό αὐτή τήν θερμή ἱκεσία πρός τήν Παναγία μας πού κάναμε συντετριμμένῃ καρδίᾳ, ὃλοι μαζί, ἂς ὑψώσωμε τά μάτια μας πρός Αὐτή, πού μέ ἀγάπη καί στοργή  μᾶς ἀτενίζει καί ἂς τῆς ὑποσχεθοῦμε, ὃτι τήν πίστη στόν Υἱό καί Θεό Της ὀρθόδοξο καί ἀκέραιη θά διατηρήσωμε καί διά τάς ἁμαρτίας μας θά κλαύσωμε καί πικρῶς θά μετανοήσωμε καί θά μετανοοῦμε καί θά προσπαθήσωμε στά ἁμαρτωλά κακοτόπια νά μή βαδίζωμε.

            Στίς ἀρετές ἂς Τήν μιμηθοῦμε παιδιά μου εὐλογημένα, ὃπως ἒπραξαν ἀνά τούς αἰῶνας ὃσοι ἀπό καρδίας Τήν ἀγάπησαν καί ὡς ὁ θεηγόρος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, σήμερα στή γιορτή Της, τούς πάντας θά προέτρεπε.

            Κατ’ ἒτος στήν ἑορτή τῆς Παναγίας Κοιμήσεώς Της, στήν ἐλεημοσύνη Τήν μιμούμεθα. Ἐφέτος θά παρακαλέσω τήν ἀγάπη σας νά βοηθήσωμε ὃλοι μας, ὃπως ὁ καθένας ἒχει την δύναμη, ὣστε νά ἀνακουφίσωμε μέσα ἀπό τόν δίσκο τῆς ἀγάπης πού θά περιαχθῇ, τούς πυροπλήκτους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι εἶδαν τίς περιουσίες τους νά καταστρέφωνται καί τούς κόπους τους, ἀπό τήν φοβερά πυρά, νά ἐξαφανίζωνται.

            Ὃλοι μαζί μποροῦμε τίς καρδιές μας νά ἑνώσωμε καί μέ τήν δύναμη τῆς ἀγάπης μας θαυμάσια πράγματα νά ἐπιτύχωμε.

            Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

            Ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, σᾶς ἀσπάζομαι πατρικά καί εὒχομαι ἡ Παναγία μας, νά εἶναι κοντά σας, στήν καρδιά σας, στά σπίτια σας, στήν οἰκογένειά σας. Νά εὐλογῇ ὃλους σας καί νά ἐκπληρώνῃ διά πρεσβειῶν Της κάθε ὡραῖο πόθο τῆς καρδιᾶς σας καί κάθε εὐλογημένη ἐπιθυμία Σας.

            Τά ἒτη Σας πολλά καί εὐλογημένα.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

    U Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ